ปฐม ภาค ๑ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 174 / 5

ประโยค ๓ - ปฐมมัณฑปสัตว์ภาคแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 340 ถาว่าด้วยสัตว์มีชีวิต ถ้าจากถกว่าด้วยด่านภาษีนี้ไป พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจ ทรงแสดงสัตว์ที่มีชีวิต ซึ่งพวกเถ่าอาหาสูตรว่า "มนุสสปฺโถน" เป็นต้น. เมื

เนื้อหานี้กล่าวถึงการจำแนกประเภทของสัตว์มีชีวิตซึ่งรวมถึงมนุษย์และสถานะของทาสในพระพุทธศาสนา โดยมุ่งเน้นที่การเข้าใจชีวิตและสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ในแง่มุมหนึ่งรวมถึงการเป็นทาสหรือเจ้าของไปจนถึงการดำ

ประโยค(๓) - ปฐมมิสัมผัสกานแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 342 และท่านนี้ได้คำพูดของภิกษุผู้นั้นแล้ว ก็เห็นไป, ยอมไม่เป็นอวาท ฝ่ายภิกษุดพูว่า "พวกอาตมา จะไปยังประเทศชื่อโน้น พวกคนที่ ไปในประเทศนั้นแล้ว ย่อมเป็นอย่

บทความนี้เน้นถึงการพูดคุยและคำสอนของภิกษุเกี่ยวกับการเดินทางไปยังประเทศที่เชื่อว่าจะมีความสะดวกสบาย ซึ่งกล่าวถึงการไม่มีความลำบากระหว่างทาง โดยเฉพาะเมื่อเผชิญกับอันตรายจากโจร โดยภิกษุใช้คำพูดเพื่อให้พ

ประโยค - ปฐมมั่นปลาสาทกาแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 344 เธอเปิดปากก่อคามไม่ได้เปิดค่อม แค่ได้ทำเป็นเสียงงาบและเสียงหนูร้องหรือโปรยข้าวตอกลงท่าน่อยๆ เอาใจเดียว ไม่ไล่จ้องเรียกชื่อหรือไม่ได้ดีดมืมือ งูคำว่า "จ

เนื้อหาในบทนี้พูดถึงการเปิดปากและการสื่อความหมายทางเสียงถึงสัตว์ต่างๆ โดยยกตัวอย่างเสียงที่สร้างขึ้นตามธรรมชาติ การทำความเข้าใจกับคำที่ใช้ในบริบททางภาษาไทย รวมถึงการสะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ก

ประโยค - ปฐมสัมผัสดากลางแปล ภาค ๒ หน้า 348 ยืนอยู่ตัวหนึ่ง นอนอยู่ตัวหนึ่ง โคตัวที่ยืนอยู่มีฐาน ๕ ตัวที่นอนอยู่ มีฐาน ๒ พึงทราบการทำให้ไหวและทำให้เคลื่อนจากฐาน ด้วยอำนาจ แห่งฐานนั้นเอง เป็นผลิตไทยแก็ก

เนื้อหานี้กล่าวถึงการยืนและนอนของโค ตัวที่ยืนมีฐาน ๕ ตัวที่นอนมีฐาน ๒ และการเคลื่อนที่จากฐานด้วยอำนาจของฐานนั้นเอง ยังมีการเปรียบเทียบกับสัตว์อื่นๆ ที่มีตาและสัตว์เลี้ยง ซึ่งแสดงถึงการเชื่อมโยงในธรรมช

ประโยค(๓) - ปฐมสัมผัสภาคแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 351 ถ้ากูว่าด้วยภูมิคุ้มกันของฝาก ภูมิคุ้มกันว่า ผู้รับของฝาก เพราะอรรถว่า รักษาทรัพย์ที่เขานำ มาฟังไว้ ภิญโญ ในอนันต์ กล่าวว่า "ท่านผู้เจริญ! ช่วยดูแล ทรั

บทความนี้พูดถึงภูมิคุ้มกันของฝากในพระพุทธศาสนา โดยเน้นไปที่บทบาทของภิกษุผู้รับของฝากและการรักษาทรัพย์สินที่นำมาฝากไว้ การอธิบายว่าใครคือภิกษุผู้รับของฝากและวิธีการที่พวกเขาทำเพื่อรักษาทรัพย์ในที่อยู่ข

ประโยค 3-1 ปฐมสมัยปลาสากกาแปล ภาค 2 - หน้า 354 ร้านตลาด ของสลูกหนึ่ง จึงบังคับภิญญูรูปหนึ่งว่า "คุณขอไปลักของสิ่งนั้นม." เป็นปราชญ์เก่าแก่ทั้งหมด ในขณะที่ภัตะนั้นขึ้น. ข้อว่า "ของสิ่งเดียว มีหลายฐาน"

เนื้อหานี้พูดถึงการบังคับภิญญูรูปหนึ่งเพื่อลักของในตลาดและการอภิปรายเกี่ยวกับของสิ่งเดียวที่มีหลายฐาน รวมถึงการมองเห็นของมีค่าในที่เดียวกัน การชักชวนกันลักในสังคมและความคิดเกี่ยวกับปราชญ์เก่าแก่ที่มีค

ประโยค (๓) - ปฐมสมันตาปาสาทกสานแปล ภาค ๒ - หน้าที่ ๓๕๗ ถ้า喚ด้วยการทำนมิด การทำนมบ่งอย่าง เพื่อให้คิดความหมายรู้, ชื่อว่า การทำนมิด การทำนมินั้น พระผู้พระภาคเจ้าอรหันต์ อย่าง โดยนัยเป็นต้นว่า "เราจักย

การทำนมิดคือการสร้างสัญลักษณ์หรือพฤติกรรมที่สื่อความหมายต่างๆ ตามที่พระผู้ทรงพระคุณได้อธิบาย แม้ว่าการทำนมิดอาจมีรูปแบบที่แตกต่างกัน แต่วัตถุประสงค์ที่แท้จริงยังคงอยู่ในแนวทางการเข้าถึงธรรมะและการแสดง

ประโยค - ปฐมสิ้นปลาสังกาแปล ภาค ๒ - หน้า 358 ถาว่าด้วยการสั่ง บัดนี้ เพื่อความไม่ฟั่นเฟือนในการทำตาม และการทำ นิทนิทหล่านี้นั่นเอง พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า "ภิฏฐ์ อนาถปิต" ดังนี้เป็นต้น บรรดาเหล่านี

เนื้อหาในบทนี้อธิบายเกี่ยวกับพระธรรมที่มีการตรัสถึงการลักทรัพย์และผลที่ตามมา รวมถึงความเข้าใจในทรัพย์ที่แตกต่างกัน การลักทรัพย์นั้นถือว่าเป็นปาราชิก และมีข้อห้ามที่ชัดเจนซึ่งอาจารย์พุทธราธิดได้ชี้ให้เ

ประโยค – ปฐมมัณฑปสถา:ภาค ๒ – หน้าที่ 360 หลายบทว่า โส อิตฺถสุ อณฺเฐติ ความว่า พระพุทธวินิจ บอกแก่พระธรรมวินัย และพระธรรมวินัยบอกแก่พระสงฆ์รักิตว่า “อาจารย์ของพวกเรากล่าวอย่างนี้ว่า ได้ยินว่า คุณจงลักษ

เนื้อหาการสนทนาเกี่ยวกับคำสั่งและทัศนคติของพระพุทธวินิจต่อพระสงฆ์รักิต ในด้านการเป็นผู้นำและการจัดการวินัยในชุมชนพระสงฆ์ โดยกล่าวถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่มีผลต่อการปฏิบัติธรรม ขอบเขตการปฏิบัติ และการรักษา

ประโยค – ปฐมสมันตาปสาทกาแปล ภาค ๒ – หน้าที่ 361 หลายบ่าวว่า ปฏิญญาติ อานุโมทติ ทุกภูษุสงค์ ความว่า พึง ทรงวา "เป็นทุกภูษุ" แก่ภิกษุผู้ตั้งแต่บันเทิงในเมื่อพระสงฆ์มักขิด รับ กล่าวแล้ว ก็ถึงพระสงฆ์ต่อน

เนื้อหาในบันทึกนี้เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์การสั่งสอนของพระสงฆ์ที่เกี่ยวกับบุคคลที่ลักทรัพย์ การอธิบายถึงเหตุการณ์ต่างๆ และความเข้าใจในวาระแห่งการสั่งที่มีความสำคัญในพระพุทธศาสนา การวินิจฉัยในพระธรรมท

ประโยค _ ปฐมสมันดาปลาสกำแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 362 เป็นผู้ไม่ใช่มนะเลย ทำตามลิธิ หรือสักไป แต่สำหรับภิกษุลักย่อมเป็นสมาชิกในขณะนั้นกันเอง เพราะภิกษุผู้ตั้งพจนเปาไป ทำให้ภิกษุลักไม่ได้นั้นว่า "อย่า ลัก"

เนื้อหานี้กล่าวถึงบทบาทของภิกษุในระบบการตั้งของภิกษุ โดยอธิบายว่าภิกษุลักเป็นสมาชิกของกลุ่มร่วมกันและมีความสำคัญในการแสดงความเห็นและการตัดสินใจภายในกลุ่ม นอกจากนี้ยังกล่าวถึงการพูดและการรับคำสั่งภายใน

ประโยค - ปฐมสมุนไพรสักษาแฉ ภาค ๒ - หน้าที่ 363 พระธรรมาภิบาล บัดนี้ พระผู้พระภาคเจ้า เมื่อจอทรงแสดงองค์ค์แห่งอำนาจ ที่ตรัสไว้ ด้วยอำนาจการทำที่ให้ความอรอบฐาน ในทรัพย์ที่ตั้งอยู่ในพื้น ดินเป็นต้นนั้น

บทที่ 363 ของ 'ปฐมสมุนไพรสักษาแฉ' กล่าวถึงความสำคัญของปัญหาการริกและองค์ ๕ ที่เกี่ยวข้องกับการถืออรรถพย์ โดยให้ความรู้เกี่ยวกับอาการ ๕ ที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์อันผู้อื่นหวงแหน รวมถึงอาการ ๖ ที่ภิกษุต้อง

ประโยคที่ ๑ - ปฐมสัมผัคสาทภาคแปล ภาค ๒ - หน้าที่ ৩๖๔ มีไจฮิต การทำให้เคลื่อนไหวจากฐาน๑ กีบรรดาวาสัง ๓ แม้นี้ ตรัสปราชญ์ในวาระแรก ตรัสสุดล้ลิจจ์ และทุกฎู ในวาระที่สอง และที่สาม โดยความต่างกันแห่ง

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึงการจัดการและความสำคัญของทรัพย์อย่างละเอียด โดยพระผู้มีพระภาคเจ้าแสดงความแตกต่างแห่งอาบัติผ่านการอ้างอิงถึงความสำคัญของวัดคุณและจิต ดังนั้นจึงมีการกล่าวถึงรูปแบบการถือครองทรัพย์ที

ประโยค - ปฐมสัมผัสกิลาา แปล ภาค ๒ - หน้าที่ 365 บทว่า วิสสาขูเคราะห์ ได้แเกไม่เป็นอาบัติ เพราะการถือเอา ด้วยวิสสา. แต่ควรรู้ลักษณะแห่งการถือเอา ด้วยความวิสสา โดยสูตร- นี้ว่า “คู่นอนกุ้งหลาย ! เรานุญา

บทนี้แสดงถึงความเข้าใจในลักษณะการถือเอาซึ่งเกี่ยวข้องกับวิสสา โดยเน้นถึงคุณลักษณะในการถือเอาและบทบาทของเพื่อนสนิทที่ทำให้เกิดความเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ พร้อมอธิบายถึงเงื่อนไข เช่น เคยเห็น เคยพบกัน แล

ประโยค(๑) - ปฐมพันธ์ปลาสติกแปะ ภาค ๒ - หน้า 366 เาแล้ว ก็พอใจ ๑ ส่วนเพื่อนคนใด ยังคีวิตอยู่ แค่เมื่อถือเอาแล้ว เขาไม่พอใจ สิ่งของของเพื่อนคนนั้น แม้ภิกษุถือเอาแล้วด้วยการถือ วิสาสะ ก็อาจคืนให้ แล

เนื้อหานี้สำรวจถึงหลักการคืนสิ่งของในบริบทของภิกษุ โดยมีการระบุถึงสิทธิในการนำสิ่งของมาคืน รวมถึงแนวทางในการจัดการกับทรัพย์สิน การคืนสิ่งของนั้นต้องพิจารณาถึงความพอใจของทั้งสองฝ่าย และการอนุญาตระหว่าง

ประโยค(๓) - ปฐมสมัยตามสำนวนทาแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 368 บทว่า ปฏิสุขสัญญูสฤษฏ์ ความว่า แม้สำหรับภิญโญผู้มีความสำคัญอย่างนี้ว่า "สิ่งของนี้ ไม่มีเจ้าของ เป็นของบังสุกุล" ไม่เป็นอาบัติ เพราะกืออา: แต่ลำสั

บทความนี้กล่าวถึงการตีความศัพท์ในพระธรรมเกี่ยวกับอาบัติและการนำสิ่งของที่ไม่มีเจ้าของกลับคืน โดยอธิบายความหมายของบทต่างๆ และแนวคิดเกี่ยวกับความเป็นเจ้าของและการปล่อยวางทางศาสนา โดยเฉพาะในกรณีของภิญโญแ

ประโยค(๓) - ปฐมสัมผัสตาปฏิภาณแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 371 ภิกษุ ! เธอไม่เป็นอาบัติ เพราะเพียงแต่พูด* ดังนี้. อธิบายว่า "ไม่เป็นอาบัติ เพราะเหตุเพียงแต่พูด ๆ ไปเท่านั้น." เรื่องที่ดูลจากเรื่องเพียงแต่พูดนั

เนื้อหาเกี่ยวกับการอธิบายว่าภิกษุไม่ถืออาบัติเพียงเพราะพูด ความสัมพันธ์ระหว่างคำพูดและความหมายทางศาสนา พร้อมตัวอย่างในกรณีของศพที่ยังสด สรุปได้ว่าภิกษุมีความสามารถในการแยกแยะสิ่งที่เหมาะสมและเข้ากับบท

ประโยค- ปฐมสมันต์ปลาสำหรับแปล ภาค 2- หน้าที่ 373 ปฐมฉันนาวาหาร และกฤตาชาหาร ซึ่งได้แสดงไว้แล้วแต่โดยเพียงชื่อในการพรรณนาเนื้อความแห่งนี้ว่าภาษา "อาณายยุ" ในเบื้องต้น. และพิรทราบความต่างกันแห่งอาหารเหล

เนื้อหาเกี่ยวกับการอธิบายประเภทของอาหารในพุทธศาสนา เช่น ปฐมฉันนาวาหาร และกฤตาชาหาร รวมถึงการอธิบายความแตกต่างระหว่างอาหารที่ได้รับจากบุคคลต่างๆ และมีการจัดหมวดหมู่ของอาหารตามหลักศาสนา นอกจากนี้ยังกล่า

ประโยค - ปฐมมัณฑปอาสาฯ ภาค ๒ - หน้าที่ 375 จับเป็นผ้าสาฯกู เราจักถือเอา ปรึกปาวาหาร ไม่ปรากฏเพราะเห็น แล้วจึงลัก. แต่ในมหารฏกถา ท่านปรับอาราหารแก่ภิกขูผู้ขึ้นซึ่ง ภัตะที่กำหนดไว้ ตอนไม่ได้เห็น แต่ก็ยั

บทความนี้นำเสนอการกำหนดอาหารในศาสนาที่มีบทบาทสำคัญในพระบาลี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปรึกปาวาหารในมหารฏกถา ซึ่งกล่าวถึงการกำหนดสิ่งของและการจัดเตรียมอาหารให้กับภิกขู เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่ท่านอาจไม่ได้เห็

ประโยค - ปฐมสัมผัสภาษาแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 378 กว่า... ที่ตั้งอยู่ในส่วนของตนเอง จะทำไม้สลากที่ตกไปในส่วนของตน ให้ตกลงไปในส่วนของภิกษุผู้อื่น จึงรักษาอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อใด เมื่อไม้สลากตกไปแล้ว เธอออ

ข้อความนี้พูดถึงการรักษาไม้สลากและส่วนของภิกษุในบริบทของธรรมวินัย โดยอธิบายถึงการยกไม้สลากของบุคคลต่างๆ และบทสนทนาระหว่างภิกษุเกี่ยวกับไม้สลากที่ไม่ปรากฏ เมื่อภิกษุหนึ่งยกไม้สลากจากส่วนของตน เป็นการสื